Christoph Irniger Trio – Octopus (CD Recensie)
Ga voor de recensie naar Draai om je oren.
Ga voor de recensie naar Draai om je oren.
Ga voor de recensie naar Draai om je oren.
Fable Dust is het alias van gitarist, componist en filmmaker Niels Duffhues, onder andere bekend van The Gathering, Enos, Blimey, The Flipside Paradox en Fire Shrine. Maar nu ligt er dus onder de naam Fable Dust een solodebuut. ‘The Man Who Came Out Of The Storm’ is een bijzonder album geworden voor mensen zonder haast. Fable Dust levert namelijk verstilde muziek, zonder enige vorm van effectbejag. Zijn gitaarspel is ingetogen en ragfijn, waarmee hij de ene pakkende, dromerige melodie lanceert na de andere, maar zoals gezegd: in een verstild en menigmaal melancholiek tempo.
Michel Banabila is een ijverig en veelzijdig man. Daarvan getuigt zijn output van de afgelopen maanden. Nu is veel muziek uitbrengen op zich niet zo moeilijk. Het zegt immers niets over de kwaliteit van die muziek. Bij Banabila gaat het tempo echter niet ten koste van de kwaliteit. Integendeel lijkt het wel. Want ook de worp die hier voorbij komt voegt weer het één en ander toe aan zijn oeuvre en aan de elektronische muziek in algemene zin.
Ga voor de recensie naar Draai om je oren.
James Welburn weet te overweldigen. Reeds in ‘Naught’ de opener van zijn debuutalbum ‘Hold’ zet hij, na een sferisch maar duister intro, een drone neer die klinkt als een alles verpletterende tank. Ondersteund door de monotone mokerslagen van niemand minder dan drummer Tony Buck (onder andere bekend van The Necks) haalt Welburn hier direct het onderste uit de kan.
En als je dan denkt dat het niet heftiger meer kan dan zo, zet hij er nog een paar tandjes bij! Het drumspel van Buck in de marge duwend en alles overspoelend met een tsunami van geluid.
Ga voor de recensie naar Draai om je oren.
“…Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness that most frightens us.
We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
Actually, who are you not to be? “.
Zou Peter Katz aan deze woorden, van Marianne Williamson, die vaak ten onrechte aan Nelson Mandela worden toegeschreven, hebben gedacht bij het schrijven van ‘No Natural’?
Voor ‘Signaux’ heeft de Belgische componiste en pianiste Heleen van Haegenborgh een wel heel bijzondere instrumentatie bedacht. Naast de piano horen we hier de misthoorns waarmee schepen elkaar waarschuwen. De compositie kreeg als ondertitel dan ook ‘stuk voor piano & misthoorns’. Via You Tube kwam van Haegenborgh in contact met Raoul De La Roche Aymon, een Franse verzamelaar van deze hoorns. Ze koos 23 tonen om hiermee een chromatische set met een bereik van twee octaven te creëren.
Ga voor de recensie naar Draai om je oren.